Van deze wijzigingen werden de leden van de programmaraad uiteraard keurig per brief op de hoogte gesteld.

Eind november 1990 heeft de gemeente Heemskerk een ambtelijk advies uitgebracht met betrekking tot de aangevraagde representativiteitsverklaring van Remy Lokaal. Dit document van de gemeente heb ik helaas niet in mijn bezit. Wel in mijn bezit is een brief vanuit Remy Lokaal aan de OLON (Organisatie Lokale Omroepen Nederland, de branchevereniging voor alle publieke lokale omroepen) waarin om advies wordt gevraagd. Op dat moment is voor ons al duidelijk dat we, gezien de ontstane situatie, geen kans van slagen meer hebben. De brief aan de OLON is niet gedateerd, maar stamt vermoedelijk uit december 1990 of uit het begin van 1990.

Of de OLON een actieve bijdrage heeft geleverd in de vorm van advies, kan ik mij niet herinneren. Wel was het ambtelijk advies van de gemeente inmiddels bij de pers terechtgekomen. Wat volgde was een artikel in Dagblad Kennemerland, waarin diverse mensen aan het woord kwamen. De lezer trekt hieruit vrij eenvoudig de conclusie dat de mensen achter Remy Lokaal een stel oplichters zijn, terwijl juist uit alle macht werd geprobeerd om het allemaal zo goed mogelijk te doen. Onwetendheid, onervarenheid en een kennelijk te sterk vertrouwen in de welwillendheid van de Heemskerker in het algemeen, hebben ertoe geleid dat het anders liep. Van het bewuste krantenartikel heb ik het origineel niet in mijn bezit, onderstaande afbeelding is een fotokopie die ik destijds heb gemaakt.

Inmiddels probeerde voorzitter Jan Zomerdijk te redden wat er te redden viel. Uit het ambtelijk advies van de gemeente Heemskerk kwam naar voren dat wij personen op de namenlijst van de programmaraad zouden hebben gezet zonder dat zij daadwerkelijk hadden ingestemd met deelname. Ik beschreef al eerder hoe onze werkwijze hierdoor ten onrechte in een kwaad daglicht werd gesteld. Dat de hele situatie ons zelf ook zeer verbaasd heeft, blijkt uit de onderstaande brief van 10 maart 1991. Hierin werd één van de mensen, die deelname aan onze programmaraad ontkende, gewezen op de eerder gemaakte afspraken. Onze voorzitter verzocht de man om alsnog zijn deelname te bevestigen. Helaas zonder resultaat. Het toont echter aan dat de waarheid toch wel wat anders lag dan op basis van publicaties in de media werd verondersteld.

De gemeente gaf ons tot 27 maart 1991 de tijd om alsnog een kloppende lijst met namen van de programmaraadsleden aan te leveren. Op 28 maart zou de gemeenteraad namelijk het besluit nemen over onze representativiteit. Met de deadline in zicht werd op 22 maart 1991 aan enkele instellingen de onderstaande brief verzonden. Hieruit blijkt dat alles in het werk werd gesteld om alsnog aan alle voorwaarden te voldoen en ervoor te zorgen dat onze organisatie representatief zou zijn voor de gemeente Heemskerk.

Op precies dezelfde dag publiceerde Dagblad Kennemerland een artikel over onze ‘concurrent’, de groep mensen achter de vroegere piraat Virato. Het artikel is deels gebaseerd op het ambtelijk advies van de gemeente, waarin stond vermeld dat wij mensen zouden hebben opgevoerd als lid van de programmaraad zonder dat zij dit ooit hadden toegezegd. Hoewel deze informatie door de verslaggeefster werd gebruikt in het artikel, werd dit keer ons weerwoord achterwege gelaten. In een korte zin aan het begin van het artikel werd weliswaar nog verwezen naar het feit dat twee organisaties streden om de representativiteitsverklaring, maar kennelijk was ook voor de pers toen al duidelijk dat wij het niet zouden gaan halen.

Op 27 maart 1991, de dag waarop de deadline verstreek, heeft Remy Lokaal aan de gemeente Heemskerk een nieuwe lijst gestuurd met daarin een correcte weergave van de leden van onze programmaraad. Ook het Commissariaat voor de Media werd die dag schriftelijk op de hoogte gesteld van de stand van zaken.

En toen werd het donderdag 28 maart 1991. De gemeenteraad van Heemskerk moest zich buigen over de vraag of de initiatieven voor Radio Heemskerk en Remy Lokaal voldoende representatief werden bevonden om de bijbehorende verklaring te kunnen afgeven. Besloten werd dat de Stichting Lokale Omroep Heemskerk wél voldeed aan de voorwaarden van artikel 30 in de Mediawet en de Lokale Omroep Stichting Radio Remy niet.

En daarmee kwam een einde aan de pogingen om de vroegere etherpiraat Radio Remy om te toveren tot publieke lokale omroep in de gemeente Heemskerk. Het andere initiatief, de mensen van de vroegere etherpiraat Virato, bewandelden de wegen die uiteindelijk leidden tot een bloeiende lokale omroep in de gemeente Heemskerk. Aanvankelijk voelde dat wat ongemakkelijk, want een ander ging immers nu doen wat wij graag hadden willen doen. We hadden ervoor kunnen kiezen om ons aan te sluiten bij hun initiatief, onder het motto “If you can’t beat them, join them”. Daar hebben we niet voor gekozen. De mensen van Radio Heemskerk zagen wij op dat moment nog als “de vijand”, maar dat was vooral een beeld in ons hoofd. We kenden deze mensen niet, hebben (voor zover ik me kan herinneren) nooit contact met ze gehad en we zagen ze als de valseriken die onze mensen weg hadden gekaapt.

Achteraf beschouwd ligt dat allemaal wat genuanceerder. Als burgemeester Wouter Hoobroeckx destijds inderdaad persoonlijk met deze mensen heeft gebeld om ze te vragen een publieke lokale omroep op te richten, lijkt het me vanzelfsprekend dat ze daaraan gehoor hebben gegeven. Hen valt dus niets te verwijten. Iemand vraagt je wat, je bent er enthousiast over en je gaat aan de slag. Dat zou ik zelf precies zo hebben gedaan. Uiteindelijk heeft de Heemskerk een uitstekende lokale omroep gekregen en daar gaat het uiteindelijk om, want je doet het voor de luisteraars. Het mislukken van ons plan vormde tevens de aanleiding voor een nieuwe poging in Beverwijk. Co Backer, al door ons benaderd voor deelname in onze programmaraad als afgevaardigde van een overkoepelende voetbalorganisatie, stelde mij voor om in Beverwijk een radiostation op te zetten en dat is uiteindelijk geslaagd.

Met de kennis en ervaring van nu zou ik het allemaal anders hebben gedaan. Alle gemaakte afspraken schriftelijk bevestigen, alle afgevaardigden laten tekenen voor deelname. Adviseurs inschakelen die goed ingewijd zijn in de lokale gemeenschap om zo de juiste personen te rekruteren. Goed verzorgd drukwerk, zonder taalfouten en met een overzichtelijke indeling. De indruk van amateurisme vermijden. Maar ja, dat is achteraf. Dit alles speelde zich bijna dertig jaar geleden af. Van de genoemde personen is een aantal inmiddels overleden. Adressen en telefoonnummers in de getoonde documenten zijn niet meer van toepassing.

De reden voor mij om dit hele verhaal nu eens, voorzien van een aantal originele documenten, online te zetten ligt besloten in het begrip rechtvaardigheid. Ik ben van mening dat onze organisatie destijds onrecht is aangedaan. Als 20-jarige jongeman was ik destijds nog niet voldoende in staat om weerwoord te bieden. Inmiddels ben ik dat wel. Het is mijn bedoeling geweest om met dit verhaal openheid van zaken te geven over wat zich destijds heeft afgespeeld. Een verhaal heeft altijd meerdere kanten. Onze kant is destijds altijd onderbelicht gebleven. Het leek me goed om die kant alsnog te publiceren. Gewoon om wat inzicht te bieden in hoe dingen gelopen zijn.

Raimond Bos
06-06-2018

Copyright Raimond Bos © 2026