Remy Lokaal, de lokale omroep die er nooit kwam

Toen in 1990 de Stichting Lokale Omroep Heemskerk werd opgericht, was de basis gelegd voor het radiostation dat onder de naam Radio Heemskerk bekend zou worden en later als Heemskerk FM verder zou gaan. Radio Heemskerk werd opgericht door mensen die ooit betrokken waren bij de Heemskerkse etherpiraat Virato. Zelf was ik aan het begin van de jaren ’90 ook betrokken bij het oprichten van een publieke lokale omroep in Heemskerk, maar dat initiatief sneuvelde. Veel mensen kennen het ware verhaal hierachter niet. Daarom leek het me tijd worden om dat verhaal hier te vertellen.

We gaan terug naar het jaar 1989. Het jaar waarin de PTT werd geprivatiseerd, de laatste aflevering van de Fabeltjeskrant werd uitgezonden op televisie, René Froger de hitlijsten domineerde met “Alles kan een mens gelukkig maken” en de Berlijnse muur werd afgebroken. In dat jaar werkte ik als vrijwilliger bij de ROS (Regionale Omroep Stichting) in IJmuiden. In augustus begon ik er op de sportredactie. Op zondagmiddag was het mijn taak om te luisteren naar het programma “Langs de lijn” van Radio 1. Als er doelpunten vielen bij de voetbalwedstrijden in de landelijke competitie, noteerde ik snel de details en schoof het papiertje vervolgens onder de neus van de presentator. Verder belde ik op basis van een speelschema systematisch in de rust naar allerlei amateurclubs, om te informeren naar de ruststand. Na het laatste fluitsignaal herhaalde zich deze procedure om de eindstanden te vergaren. Internet speelde nog geen rol van betekenis en dus waren we voor het verzamelen van onze informatie aangewezen op de telefoon. Ik had (en heb nog steeds) niets met sport, maar het feit dat ik een bijdrage kon leveren aan een radioprogramma, was voor mij al voldoende aanleiding om dit werk te blijven doen.

Het zou niet lang duren voordat ik ook zelf in programma’s te horen was. Ik ging berichten voorlezen in het programma “Goedemorgen IJmond”, dat op zondagochtend door Ab Jenema werd gepresenteerd. Ook kreeg ik een eigen programma op zaterdagmiddag, dat ik “De Hitbo(k)s” noemde. Mijn radioavontuur zou echter niet heel lang duren, want al met al heb ik nog geen half jaar bij de ROS kunnen werken. Half januari werden alle medewerkers bijeen geroepen door het bestuur. Een pijnlijke mededeling volgde; de ROS stopte met uitzenden. Er was geen geld meer en de vijf gemeenten, waarvoor de ROS actief was (Velsen, Beverwijk, Heemskerk, Castricum en Uitgeest) waren geen van allen bereid om er geld in te steken. Het nieuws werd aan de vrijwilligers meegedeeld na het weekeinde. De laatste uitzending zou zijn op vrijdag. Ik kan me nog herinneren dat ik me daarover boos maakte. Dit gaf mij immers niet de gelegenheid om mijn eigen programma nog een laatste keer te maken. Zouden die twee dagen veel hebben uitgemaakt? Het is me altijd een raadsel gebleven.

Wat ik toen niet wist, is dat een clubje mensen al enige tijd bezig was met het oprichten van een nieuwe lokale omroep in de gemeente Heemskerk, waar ik op dat moment woonde. Het waren de mensen van de etherpiraat Radio Remy, van wie ik er een paar persoonlijk kende. Ron Betjes, de zoon van mijn buurvrouw, was medeoprichter van die zender geweest. de naam “Remy” werd destijds gekozen omdat dit ook de naam was van de zoon van een andere medeoprichter. Vanuit een piepkleine studio in Assendelft werden destijds programma’s gemaakt met uitsluitend muziek, vaak op verzoek. In de jaren ’80 was Radio Remy voor veel mensen een begrip in de regio. De vrijwilligers wilden aan het einde van dat decennium definitief uit de illegaliteit treden en besloten om in Heemskerk een radiostation te beginnen. Daarom werd een brief naar de gemeente gestuurd, waarin uitleg werd gegeven over de plannen en achtergronden.

De brief is van 26 juni 1989 en dus zelfs nog van vóór de periode waarin ik als vrijwilliger bij de ROS aan de slag was. Ik had toen nog geen enkele betrokkenheid bij Radio Remy en ik kende de meeste mensen achter dit initiatief niet. De gemeente Heemskerk kon op basis van deze brief niet veel anders doen dan het voorstel afwijzen. Er was immers al een lokale omroep, de ROS. Deze omroep maakte programma’s voor de vijf gemeenten in de regio IJmond en diende derhalve voor deze vijf gemeenten als de lokale omroep te worden gezien. Op basis van wettelijke bepalingen kan per gemeente slechts één lokale omroep actief zijn. De reactie van de gemeente liet bijna anderhalve maand op zich wachten en kwam voor de initiatiefnemers van Remy Lokaal ongetwijfeld als een grote teleurstelling.

Zoals ik hierboven al beschreef, eindigde het tijdperk van de ROS in januari 1990. Op vrijdag 19 januari 1990 werd het laatste programma gemaakt. Dat duurde tot ongeveer 21:00 uur en daarna ging de ROS definitief uit de lucht. Voor de mensen van Radio Remy was dat in feite goed nieuws, want de gemeente Heemskerk kon nu immers niet meer verwijzen naar het feit dat er al een omroep actief was. Je moet het ijzer smeden als het heet is, dus slechts vier dagen nadat de ROS het laatste programma had uitgezonden, lag er weer een brief bij de gemeente Heemskerk.

De ROS was weliswaar gestopt met het maken van programma’s, maar had nog wel de papieren in handen om te mogen uitzenden. Dergelijke documenten worden doorgaans verstrekt voor een periode van vijf jaar. In theorie had het dus nog heel goed gekund dat de ROS een nieuwe financiële injectie had gekregen, bijvoorbeeld door een grote gift vanuit het bedrijfsleven, met als gevolg een doorstart van de activiteiten. Die kwam er uiteindelijk nooit, maar voor de gemeente Heemskerk was toen al duidelijk dat men niet zonder meer op het verzoek van Radio Remy kon ingaan. Wel liet men in de reactie weten dat de vergunning van de ROS in de loop van dat jaar zou aflopen. Verder verwees men naar het Commissariaat voor de Media, de instantie die zich bezighoudt met zendtijdtoewijzingen aan publieke omroepen.